Op reis in zijn eigen hoofd

/ Machteld Berkelmans

‘Ik ben niet veel thuis geweest, deze week. Ik heb de hele week niet thuis geslapen.’

‘Oh,’ vroeg ik een beetje verbaasd, ‘waar ben je geweest dan?’

‘Nou, ik was in Breda en toen dacht ik, ik blijf hier maar gewoon slapen. Het is nu al zo laat, ik heb geen zin om nog helemaal naar huis te gaan.’

‘Groot gelijk,’ zeg ik.

Naast me zit de oude brompot tevreden op zijn Sprits-koekje te knabbelen. Ik heb hem net met moeite zo ver gekregen dat hij met zijn rollator meegaat naar de huiskamer om koffie te drinken. Geen denken aan dat hij verder loopt. Bovendien, hij weet de toegangscode van de deur niet, dus hij kan zonder begeleiding echt niet weg. Toch vertelt hij me iedere keer als ik hem zie waar hij allemaal is geweest. Hij maakt tochten door de stad waar hij nu woont. En hij dwaalt rond in de stad waar hij geboren is. Soms wordt hij zelfs door de politie thuisgebracht. Dat vindt hij wel een beetje vervelend, dat zou voor hem niet hoeven. Tenslotte is hij heel goed in staat om zelf zijn weg te vinden. Hij heeft er immers al lang genoeg gewoond. Hij vertelt me over zijn ouders en zijn familie. De stamkroeg waar hij altijd komt. De voetbalclub waar hij al heel lang lid van is. Al vanaf dat hij op school zat. Hij voetbalt ook nog steeds regelmatig met zijn collega’s. Alles gaat in de tegenwoordige tijd. Eigenlijk heeft hij het heel druk.

Van de dames van de verzorging hoor ik dat hij iedere avond rustig in de huiskamer zit. Hij drinkt zijn koffie, eet zijn koekje, drinkt soms zelfs een advocaatje met slagroom en hij luistert naar muziek. Of hij zit wat de dutten. Van op reis gaan is geen sprake, zelfs de binnentuin mijdt hij.

Wat is die ziekte toch bijzonder. Wat doet het toch met mensen. De oude brompot is op reis in zijn eigen hoofd. Ik vraag me af waar zijn reis hem allemaal nog gaat brengen. Onbewust moet ik toch een beetje aan The Matrix denken.

6 gedachtes over “Op reis in zijn eigen hoofd”

  1. Wij maakten dat vele jaren geleden ook mee bij een grootvader die heel snel in zijn eigen geest verdween. Hij maakte ook die tochten. Dwars door de stad en wist ook zeker dat hij naar de kermis was geweest in ‘Noord’ waar hij bij zijn normale leven nooit kwam. Het duurde maar enkele weken en toen wist hij niks meer. Tragisch einde van een hartstikke intelligente en aardige man. Veel van geleerd. Maar dat einde was heel confronterend.,.

    Like

    Beantwoorden

  4. Ik voel me rijk bij het kunnen reizen in mijn hoofd/geest/tussen de oren. De sport is en blijft het contact kunnen onderhouden met de directe wereld om me heen zonder teveel te verzanden in spinsels. Nogal wat mensen proberen de omgeving te mijden middels geestverruimende middelen om echt uit hun dak te gaan, los te gaan. Ik heb daar mijn bedenkingen niet bij, maar wéét dat overmatig (wat al bij een ‘beetje’ kan zijn) gebruik van drank en drugs, fataal danwel sluipend onheil aanricht, met een ‘wie ben ik’ resultaat in het vooruitzicht!

    Maar ja, dit is de juiste rede van dit blog niet. Anders wel het bijkomstig geluk dat ervaren wordt bij het reizen in het hoofd en fantasie…… waar ik me nu schuldig aan maak, zonder ondeugende middelen. Lastig inderdaad als de knop niet direct omgezet kan worden!

    Mijn ‘zwager’ leeft in een dergelijke situatie en geeft met alle aangereikte handgrepen een contente indruk. Bravo voor diegenen die dit mogelijk maken. Aandoenlijke taferelen!

    Mooi en discreet verwoord, Machteld……..met groetjes uit Breda!

    Like

    Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.