Vandaag geen uitgebreide blog. Die komt volgende week weer. We hebben genoten van een week op Texel. Ondanks dat het weer af en toe onstuimig was, konden we er toch lekker op uit. Ook Stef en Kaatje hebben genoten.
Terug van Texel
Maand: november 2024
Dag maatje
Dit delen:
Eilandverhalen
We zijn druk geweest, afgelopen week. Veel geleerd, veel geschreven, veel plezier gehad. En ook tijd gehad om Texel weer eens uitgebreid te bezoeken.
Terug naar Texel, een bundel met 18 korte verhalen, wordt op 24 mei gepresenteerd. Maar… je kunt hem nu al bestellen bij Droomvallei Uitgeverij,
https://www.droomvalleiuitgeverij.nl/…/terug-naar…/
Zoals altijd komt de opbrengst ten goede aan een goed doel.
Het goede doel dit jaar is de Stichting Tesselhuus (https://tesselhuus.nl/stic…/wat-doet-stichting-tesselhuus/). Een prachtig initiatief waarbij het gaat om aanbieden en organiseren van geheel verzorgde, actieve vakanties voor een specifieke groep. Mensen – jongeren en volwassenen – met een ernstige fysieke beperking, die zijn aangewezen op een rolstoel en veel zorg nodig hebben. Vaak hebben zij nog maar beperkte levenskansen. De Tesselhuusweken worden begeleid door deskundige teams van vrijwilligers die hen 24/7 begeleiden. De opbrengst komt ten goede aan de Tesselhuusweken en vakanties voor personen die afhankelijk zijn van een rolstoel en zorg nodig hebben die wegens diverse redenen niet de mogelijkheid hebben dit zelf te kunnen organiseren. Een vakantie op Texel is voor iedereen!
Dit delen:
Schrijfvakantie op Texel
Net als vorig jaar ga ik ook dit jaar weer een week naar Texel om mee te schrijven aan een verhalenbundel. Onder de bezielende leiding van Marelle Boersma en Heleen van den Hoven en met een grote groep enthousiaste schrijvers gaan we komende week aan de slag. Ik ga schrijven aan mijn korte verhaal en ga ook nog proberen het manuscript van mijn eigen boek een slinger te geven. Ik hou jullie op de hoogte.
Dit delen:
Op reis in zijn eigen hoofd
‘Ik ben niet veel thuis geweest, deze week. Ik heb de hele week niet thuis geslapen.’
‘Oh,’ vroeg ik een beetje verbaasd, ‘waar ben je geweest dan?’
‘Nou, ik was in Breda en toen dacht ik, ik blijf hier maar gewoon slapen. Het is nu al zo laat, ik heb geen zin om nog helemaal naar huis te gaan.’
‘Groot gelijk,’ zeg ik.
Naast me zit de oude brompot tevreden op zijn Sprits-koekje te knabbelen. Ik heb hem net met moeite zo ver gekregen dat hij met zijn rollator meegaat naar de huiskamer om koffie te drinken. Geen denken aan dat hij verder loopt. Bovendien, hij weet de toegangscode van de deur niet, dus hij kan zonder begeleiding echt niet weg. Toch vertelt hij me iedere keer als ik hem zie waar hij allemaal is geweest. Hij maakt tochten door de stad waar hij nu woont. En hij dwaalt rond in de stad waar hij geboren is. Soms wordt hij zelfs door de politie thuisgebracht. Dat vindt hij wel een beetje vervelend, dat zou voor hem niet hoeven. Tenslotte is hij heel goed in staat om zelf zijn weg te vinden. Hij heeft er immers al lang genoeg gewoond. Hij vertelt me over zijn ouders en zijn familie. De stamkroeg waar hij altijd komt. De voetbalclub waar hij al heel lang lid van is. Al vanaf dat hij op school zat. Hij voetbalt ook nog steeds regelmatig met zijn collega’s. Alles gaat in de tegenwoordige tijd. Eigenlijk heeft hij het heel druk.
Van de dames van de verzorging hoor ik dat hij iedere avond rustig in de huiskamer zit. Hij drinkt zijn koffie, eet zijn koekje, drinkt soms zelfs een advocaatje met slagroom en hij luistert naar muziek. Of hij zit wat de dutten. Van op reis gaan is geen sprake, zelfs de binnentuin mijdt hij.
Wat is die ziekte toch bijzonder. Wat doet het toch met mensen. De oude brompot is op reis in zijn eigen hoofd. Ik vraag me af waar zijn reis hem allemaal nog gaat brengen. Onbewust moet ik toch een beetje aan The Matrix denken.
Machteld Berkelmans 