‘Ik ben mijn tanden kwijt.’

Ik moest even schakelen toen ik het hoorde. Hoe kan iemand nou zijn tanden kwijt zijn. Ach, natuurlijk, hij bedoelde dat hij zijn gebitsprothese kwijt was. Ook daar stond ik van te kijken, want hoe kan je dat nou kwijt raken. Maar goed, de dames van de verzorging hadden al meegezocht en het voorwerp in kwestie was niet meer te vinden. Ik vind het al heel wat dat ze meegezocht hadden. Ik ben niet van veel dingen vies, maar een gebit, dat vind ik toch heel dubieus. Brr.

Dat heeft ook met mijn jeugd te maken. Ooit, toen ik nog thuis woonde, heb ik eens met mijn slaperige hoofd  gedronken uit een bekertje dat in de badkamer op het planchetje bij de spiegel stond. Zonder te weten dat mijn oom daar voor hij ging slapen zijn tanden in gedeponeerd had. Gebitten, mij niet bellen.

Enfin, het gebit was dus kwijt. Ik schoot direct in de oplossingsmodus en bedacht al allerlei scenario’s. Want hoe gaan we hem bij de tandarts krijgen? Of komt die in een verzorgingstehuis ‘aan huis’? En kan er dan nog wel een nieuw prothese aangemeten worden? Want dan moet je happen en dat lijkt me toch een beetje een worsteling te worden. Vragen, vragen.

Ze werden door hem per direct opgelost.

‘Ach, dan moet je voortaan maar zachte snoepjes voor me meebrengen en niet meer van de harde zuurtjes. Dan kan ik die gewoon blijven eten. En met boterhammen en warm eten gaat het ook wel lukken. Ik neem gewoon geen nieuw gebit meer.’

Oké, als dat dan is wat je wilt, dan is dat een stuk makkelijker.

Het lijkt hem ook inderdaad niet te deren. Hij eet zijn koekjes en zijn snoepjes alsof er niks aan de hand is. Zijn gezicht is wat meer ingevallen, uiteraard, maar hij ziet er niet eens zo heel raar uit. En ik ben stiekem blij dat ik geen tandarts voor hem hoef te regelen. Alleen jammer van die voordeelverpakking tandpasta die ik onlangs voor hem heb gehaald bij het Kruidvat.