Hij wordt nu echt een oude man, mijn grote vriend Stef. Niet alleen door zijn grijze snoet maar ook door zijn gedrag. Hij hoeft niet zo nodig meer uren te lopen en hij hoeft ook niet meer te rennen. Als je hem van de riem laat, rent hij voor de vorm een stukje en komt dan weer gezellig bij je lopen. Hij vindt het heerlijk om op zijn comfortabele (nieuwe) kussen naast mijn bureau te liggen als ik thuis aan het werk ben. Ach, hij is tenslotte ook al elfenhalf jaar oud. Voor een hond een hele leeftijd.

Omdat ik vond dat hij ook af en toe wat stram ging lopen, maakte ik toch maar een afspraak bij de dierenarts. Want tja, het kan natuurlijk goed zijn dat hij beginnende artrose heeft. Ik zou er niet van staan te kijken. En ik snap dat daar weinig aan te doen is maar wellicht kunnen we hem iets geven om hem te ontlasten. Want mijn ventje mag natuurlijk geen pijn hebben. Dat zou vreselijk zijn.

Dus mocht hij vrijdag mee. Zonder Kaatje. Dat vond hij prima, dat kleine drakenkind mag toch al altijd mee. Het is ook wel eens lekker om zo samen met het vrouwtje op pad te gaan. Tot ik hem zag denken ‘Ai, maar dat was niet de bedoeling. Gingen ze weer naar dat gebouw waar het zo raar ruikt. En waar mensen steeds in zijn lijf knijpen of rare dingen in zijn neus spuiten. Laatst hadden ze gewoon een stuk van zijn haar afgeschoren. En het duurde toch lang voordat dat weer was aangegroeid, onvoorstelbaar.’ Arme hond, zo voor de gek gehouden.

En dan zie je toch weer wat een superhond mijn Stefke is. Hij doet niet lelijk en stapt gelaten mee naar binnen. Hij bromt niet, gromt niet en is gewoon lief voor iedereen die hij tegenkomt. Hij vindt het wel allemaal superspannend en dat is te horen. Maar dat levert hem ook weer snoepjes op want alle assistentes vinden hem schattig. De stinkerd.

Helaas werd er inderdaad beginnende artrose geconstateerd. In diverse gewrichten. En dus gaat Stef aan de medicatie. Over twee weken gaan we weer terug om het vervolgtraject te bespreken. Het maakt me niet uit wat dat is. Als Stef er maar wel bij vaart. Want ik wil hem nog lang niet kwijt, mijn mannetje.