Vroeger als kind fantaseerde ik altijd dat voorwerpen ook gevoel hadden. Dat ze onder elkaar spraken en vertelden wat ze meemaakten en soms zelfs moesten doorstaan. Als mijn oma op bezoek kwam, zuchtten de stoelen hoorbaar onder haar gewicht. Oma was een grote vrouw. Als ik mijn haarborstel liet vallen, mopperde hij dat ook een borstel blauwe plekken kon krijgen. En of ik voortaan wel uit wilde kijken.

Tegenwoordig is dat natuurlijk wel minder. Maar fantasie is iets dat zich moeilijk laat beteugelen, gelukkig, dus ik heb het altijd nog wel een beetje. En soms sla ik dan een beetje op hol.

Bij mij in de buurt staat een heel lief wit huisje. Er groeien stokrozen tegenaan, dat is in de zomer echt een plaatje. Het huisje is alleen een pechvogel. Het staat namelijk op een redelijk druk punt waar het ook nog eens onoverzichtelijk is. En de voorrangssituatie is net even anders dan de meeste mensen denken. Zo ook een paar jaar geleden. Een meisje in een bestelwagentje verleende geen voorrang, schrok, moest hard remmen en belandde op haar zijkanten tegen het huisje. Het was een behoorlijke klap en het huisje schrok enorm. Het had ook best wel schade, de dakgoot was stuk en er zat een grote scheur in de muur. Ik zag het huisje ongelukkig kijken. Het stond daar toch al heel lang, gewoon zichzelf te zijn. Het stond niemand in de weg. Althans, dat probeerde het toch.

De schade werd gerepareerd en het huisje koesterde zich weer in de zon. De stokrozen bloeiden weer en het huisje knikte vriendelijk als ik er langsliep.

Maar gisterenavond was het weer raak. Ik zat thuis aan tafel en hoorde de sirenes langskomen. De blauwe lichten waren goed zichtbaar in het donker. Natuurlijk wist ik niet wat er aan de hand was maar daar kwam ik later achter. Er was brand bij het witte huisje. Het was begonnen in de schoorsteen en daarna verder gegaan. Gelukkig ontdekten de bewoners het op tijd en konden zij voor zichzelf zorgen. Maar ach, dat huisje, ik reed er vanmorgen langs en het keek heel triest. Het had een gat in het dak en het was helemaal donker binnen. Ik kreeg er echt medelijden mee.

Ik hoop dat het weer helemaal goed komt, maar dat zal wel. Dan kan het huisje tenminste in de zomer weer genieten van de zon en de stokrozen. En ik van het huisje.