Eens in de zoveel tijd steekt de aloude discussie weer de kop op. ‘Moeten er maatregelen getroffen worden ten aanzien van Hoog Risico honden?’ Als bezitter van twee Engelse Staffordshire Bullterriërs gaat mij dat natuurlijk aan. Want Stef en Kaatje staan op die lijst. Meestal sta ik daar niet bij stil maar soms word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Want gaan we het fokken van die honden verbieden? Moeten ze voortaan een muilkorf gaan dragen? Of moeten de eigenaars van die honden misschien verplicht op training? Dat laatste zou ik best wel billijk vinden. Ik ben er nl. van overtuigd dat het niet ligt aan de honden maar aan de baasjes. Een potente hond als een Stafford, of een van de andere honden op de lijst, is heel makkelijk te verpesten.
Daarmee wil ik niet zeggen dat mijn honden nooit iets zullen doen. Helemaal niet. Ik wil alleen maar zeggen dat ik als eigenaar altijd verantwoordelijk ben. In de tijd dat mijn maatje en ik naar de camping in de Ardennen gingen, kwamen er vaak kinderen langs ons plekje lopen. Regelmatig vroegen ze, ‘mag ik de hond aaien?’ Dat mocht altijd. We bleven er bij en Stef liet het zich heerlijk welgevallen. Andere keren werd er gevraagd, ‘mogen wij Stef uitlaten?’ En dat mocht niet van ons. Nooit. Stel je voor. Je weet niet wat er gebeurt, de hond kan schrikken, het kind kan schrikken. En als Stef zich gaat verdedigen dan gaat het echt fout. Ik moet er niet aan denken, ik zou het mezelf nooit vergeven.
Als ik dan lees dat mensen een kruipende baby alleen in de kamer laten met een hond. Ik weet niet hoor, maar hoe dom kun je zijn. Een hond ziet een baby of een peuter als iemand die onder hem staat in de roedel. Die dus gecorrigeerd mag worden. En dat kan best lang goed gaan, maar dat kan ook weleens helemaal fout gaan. En dan zijn er alleen maar verliezers. Het kind, de ouders, de grootouders en ook de hond.
Daarom ben ik altijd alert. Want ik moet er niet aan denken dat ik met Stef of Kaatje naar de dierenarts moet. Ik moet het verstandigste zijn want de hond trekt altijd aan het kortste eind.
Machteld Berkelmans 
In mijn blogpost: ‘zoek de verschillen’ beschrijf ik een Stafford teef en Engelse Cockerspaniël reu.
In de reacties op mijn blogpost wordt eigenlijk herhaald wat jij hier beschrijft.
Hoog risico of niet? De opvoeding en thuisbasis van de hond speelt een heel belangrijke rol.
Waarbij ik vind dat velen het niet waard zijn om welk huisdier dan ook te mogen hebben!
Instemmende en diervriendelijke groet,
LikeLike
Het is ook wel iets afhankelijk van de soort hond en de fokker. Want als je de verkeerde genen doorfokt tot het niet meer kan heb je toch ook risico’s op lager dan gemiddeld functionerende hersenen. Zelfs bij mensen kom je dit tegen, maar dit terzijde. Wij hadden ooit een bouvier thuis. Mijn stiefpa vond dat wel iets hebben. Een schat van een dier voor ons, maar buiten wilde hij altijd ‘verdedigen’ wat inhield dat hij zo maar kon uithalen naar (met name mannen) mensen die te dichtbij kwamen. Wij verweten dat zijn vele haren rond zijn ogen als hij nog niet was getrimd, maar vermoedelijk had hij toch ergens een trauma opgelopen. Als er werd gestoeid in huis wilde hij nog wel eens de een de ander grijpen. Niet fijn en stiefpa moest nog wel eens een winkelhaak in zijn lijf laten hechten….. Toch bewaar ik goede herinneringen aan het dier….
LikeLike
Ik heb snel de volgende website opgezocht:
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Rassenleer
Onschuldige discussies over het opvoeden van honden gaat soms over de rand van het betamelijke m.b.t. racistische en discriminerende opmerkingen t.a.v. mensen.
Bezorgde groet,
LikeLike
Ik heb volgens mij al eens opgebiecht dat wij honden als Stef en Kaatje uit de weg zouden gaan. Maar dat heeft zeker niet alleen met hun ras te maken maar ook met Scotty. Omdat hij onzeker is naar andere honden benadert hij ze niet zo leuk. De ene hond haalt bij wijze van spreken zijn schouders op, de ander gromt als antwoord vervaarlijk en trekt aan zijn riem. Gelukkig ben ik tot nog toe nooit iemand tegengekomen die zijn “hoog risico hond” niet onder controle had. Want dat zou zomaar mis kunnen gaan dan. En de schuld ligt dan bij het “schattige schoothondje”.
Ik moet bekennen dat er sinds twee jaar een kleine Stef verderop in het huizenblok woont. Scotty vliegt bijna door het raam als hij passeert, maar ik ben inmiddels overtuigd dat het een lieve hond is. Zijn baasjes spelen altijd met hem in het parkje met een bal, zeker een half uur, en dat meerdere keren per dag, en de hond luistert geweldig. Daar heb ik nog wel een lesje te leren 😝
LikeGeliked door 1 persoon
Hoog of laagrisico?
Ik zeg dat de verantwoordelijkheid en dus ook de controle altijd bij de hondenbezitter ligt.
Of er nu uit agressie of onzekerheid gereageerd wordt?
De hondenbezitter moet elke situatie altijd onder controle hebben.
Vaak wordt dat vergeten.
Waarbij ik lees dat de schrijver van deze blogpost wel de verantwoordelijkheid neemt.
Diervriendelijke groet,
LikeLike