
Ik ga graag uit eten. Heerlijk aan een tafel schuiven en op een kaart kijken wat je gaat eten. Wijntje erbij. Lekker kletsen over vanalles en nog wat. Mijn maatje en ik deden het geregeld. Graag met vrienden maar ook wel samen. Soms heel simpel en bij gelegenheden in een wat duurder restaurant hier in de buurt. Ook nu vind ik het nog steeds heerlijk. Als een goede vriend zegt, ‘zullen we vanavond..’, dan zeg ik altijd al ja voor hij is uitgesproken. We hebben hier in de buurt een restaurantje gevonden dat uitblinkt in kneuterigheid. Klein maar heel gezellig. Toen we laatst aanschoven en de serveerster met twee glazen witte wijn aan kwam zonder dat we iets hoefden te zeggen, zeiden we tegen elkaar; ‘we komen hier iets te vaak.’
Maar, het moet ook wel betaalbaar blijven. In Nederland uit eten gaan is best wel aan de prijs. Toch blijkt het in sommige andere streken nog veel en veel duurder te zijn. Ik las een bizar artikel waaruit blijkt dat sommige restaurants gewoon met elkaar afspreken dat ze data van klanten opslaan zodat ze kunnen screenen op de ‘grote uitgevers’. In Frankrijk, in St. Tropez, schijnt dat te gebeuren. Er is een database in het leven geroepen waarin keurig wordt bijgehouden wat je hebt uitgegeven en, ook belangrijk, hoeveel fooi je hebt gegeven. En als dat niet voldoende is, word je niet meer geaccepteerd. Dan is het helaas, maar alle plaatsen zijn al bezet. Behoorlijk illegaal, maar ja, als iedereen eraan meedoet.
Het schijnt zelfs dat een Italiaanse gast ooit achterna is gelopen omdat hij te weinig fooi gaf. De arme man had 500 euro extra op tafel laten liggen maar werd toch als een gierigaard bestempeld. Ik denk niet dat ik snel in aanmerking kom voor een plaatsje in een dergelijk restaurant. Ik ben niet het prototype zuinige Hollander die geen fooi geeft, maar 500 euro vind ik toch wel een beetje te gek.
Inmiddels is de burgemeester eraan te pas gekomen. Hij gaat met de plaatselijke restaurateurs in gesprek om hen te wijzen op hun verantwoordelijkheid. Als ik de de Franse mentaliteit zo eens bekijk, zal dat best onder het genot van een goed gerecht en een lekker glas wijn zijn. Ik ben benieuwd naar de maatregelen.

Ook wij willen nog wel eens ergens neerstrijken. Soms in Duitsland, even aan de Rijn op een terras met uitzicht over de kronkelende rivier, de schepen, en dan proosten op een leven vol genoegens, wat was, is en hopelijk nog komt. In Nederland veelal een stuk minder geworden dan voorheen. Ik was nogal eens zakelijk in de weer en dat at je met bekenden of relaties. Dat is er nu helemaal af. En echt missen? Nee….
LikeLike
Niet te geloven…..
LikeLike
Wij vinden het eigenlijk al jaren veel te duur, dus beperken het tot de hoogtijdagen. Maar dat is dan meteen wel dubbel genieten.
LikeLike
Ach, het is typerend voor de zakenman. Laat de klant maar bloeden.
Hier in Amsterdam heb je restaurant Ode aan de Amstel. Het restaurant kreeg in het Parool een vernietigende recensie.
Waarop de eigenaar zijn schouders ophaalde. Zijn woorden: op deze toplocatie met zoveel vaste en voorbijgaande klanten kan ik het mij permitteren om rotzooi te verkopen .
De toplocatie en de bereidwillige klanten zullen toch blijven komen.
Ach, ik eet daar natuurlijk niet.
Al heb ik zowel mijn contacten in de horeca wereld om dit soort oplichters te doorzien.
Vriendelijke groet,
LikeLike