Ik heb het al eens verteld, een van mijn liefste bezigheden is mensen kijken. Op een terrasje, in de zon, en dan maar kijken wat er voorbijkomt. En dat van commentaar voorzien. Dat mag, want dat doet iedereen. Ik heb in ieder geval niet de illusie dat mensen niets van mij vinden als ik voorbijloop. Uiteindelijk vinden wij mensen overal iets van. Of het nu terecht is of niet.
En misschien is het idee van mij, maar vaak kun je aan mensen zien welk beroep ze uitoefenen. Mijn vader was onderwijzer en ik verbeeld me dat ik leraren en onderwijzers feilloos herken. En niet alleen door hun gedrag, ze willen immers alles uitleggen, maar vaak ook door de wijze waarop ze zich kleden. Vooral de wat oudere garde. Mijn vader was ook zo, redelijk conservatief in zijn voorkomen. Natuurlijk is het wel veranderd maar ik geloof niet dat zij vooroplopen in de mode.
Laatst werd ik weer bevestigd in mijn fantasie. Ik liep een pompstation binnen om af te rekenen en stond te wachten achter een meneer met een donkerblauwe pantalon en een lichtblauw overhemd. Zijn broek blonk een beetje, aan de achterkant. Hij stond stevig op een paar zwarte stappers met spekzolen. Nadat hij zijn schuld had betaald en mij vriendelijk had gegroet, liep hij naar buiten. Ik hield mijn adem in, zou hij naar het taxibusje lopen? En ja hoor, de alarmlichten knipperden en hij stapte achter het stuur. Een rasechte buschauffeur.
Natuurlijk heb ik het niet over de mensen die bedrijfskleding dragen. Dat zou niet eerlijk zijn. Maar toch zijn de meeste autoverkopers nog steeds volgens de laatste mode gekleed, net als de mensen die werken bij een reclamebureau. En mensen uit de zorg zijn wat alternatiever. Het lijkt soms toch een beetje een soort uniform. Voor mij begon dat al op school, ook daar wilde je niet uit de toon vallen.
Misschien voelen we ons dan ook wel zekerder. Zorgen we dat we in ieder geval op ons werk niet uit de toon vallen en herkenbaar zijn. Het feit dat ik het constateer wil niet zeggen dat ik het veroordeel, helemaal niet. Ik vind het alleen maar erg leuk om naar te kijken.
Machteld Berkelmans 
Ik herken veel. Eerste baan bij een bankinstelling. Nou dan moest je echt in pak. Daarna op Schiphol aan de slag, zelfde laken een pak. En in de auto’s, precies zo. Het kostuum als uniform. Later, ik werkte voor mij zelf in de communicatie, werd alles meer casual. Jeans, jasje, short zonder stropdas. En nog draag ik dat graag, dat kostuum lang genoeg aan gehad…. Als ik observeer is dat vooral bij stellen. Dan kijk ik of ze bij elkaar passen en als dat zo blijkt, soms…hoe is het in hemelsnaam mogelijk. Bij andere zie je de vergroeiing met elkaar….Maar de verwondering wint het voor mij vaak…. En zo observeert iedereen wat anders….geweldig vermaak…
LikeLike